Konrad Adenauer urodził się 5 stycznia 1876 r. w
Kolonii. Studiował prawo i ekonomię we Freiburgu, Monachium i
Bonn. Jako prawnik pracował w sądzie, a następnie w kancelarii
adwokackiej Kausen w Kolonii. Jednocześnie aktywnie działał
politycznie w kręgach chrześcijańsko-demokratycznych. W 1906 r.
wstąpił do katolickiej partii Centrum. Trzy lata później został
zastępcą nadburmistrza Kolonii, a w 1917 nadburmistrzem (Oberbürgermeister).
Od 1920 r. przewodniczył pruskiej Radzie Państwa.
Był zdeklarowanym antyfaszystą, dlatego po przejęciu władzy
w Niemczech przez Adolfa Hitlera w 1933 r. został pozbawiony
wszelkich funkcji. W 1934 r. na krótko go aresztowano, ale
sfabrykowane zarzuty o korupcję nie potwierdziły się. W sierpniu
1944 r. ponownie trafił do więzienia, tym razem w związku z
zamachem na Hitlera.
Jeszcze przed zakończeniem wojny Amerykanie, którzy zajęli
Nadrenię, mianowali ponownie Adenauera nadburmistrzem Kolonii. Po
kilku miesiącach Brytyjczycy, którzy przejęli po Amerykanach władzę
w Nadrenii, usunęli go z tego stanowiska.
16 grudnia 1945 r. w Bad Godesberg odbył się zjazd założycielski
CDU (Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej). Adenauer brał w nim
aktywny udział, a w styczniu 1946 r. został przewodniczącym CDU w
brytyjskiej strefie okupacyjnej. Dwa lata później stanął na
czele Rady Parlamentarnej — namiastki ogólnokrajowego parlamentu
okupowanych Niemiec. 23 maja 1949 r., wraz z ogłoszeniem
konstytucji RFN, zostało utworzone państwo zachodnioniemieckie. Po
wrześniowych wyborach parlamentarnych Konrad Adenauer został
pierwszym kanclerzem Republiki Federalnej Niemiec. Funkcję tę
sprawował do 1963 r., łącząc ją w latach 1951-1955 z teką
pierwszego ministra spraw zagranicznych RFN.
Podstawowym celem polityki Adenauera było przełamanie
izolacji Niemiec na arenie międzynarodowej i możliwie trwałe związanie
RFN z Europą Zachodnią i Paktem Północnoatlantyckim. Rządy
kierowane przez kanclerza Adenauera działały od początku na rzecz
zjednoczenia Europy i silnego zakorzenienia w niej nowo powstałego
państwa niemieckiego. Dzięki działalności Adenauera już w 1950
r. Niemcy zostały członkiem stowarzyszonym Rady Europy. Następnie
współtworzyły Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (1951 r.),
Europejską Wspólnotę Gospodarczą i Euroatom (1957 r.). To dzięki
konsekwentnej polityce Adenauera RFN została w 1955 r. członkiem
NATO.
Pod koniec życia Adenauer zrealizował swój drugi wielki
cel polityczny — pojednanie z Francją. Symbolem tego procesu był
Traktat Elizejski, podpisany dnia 22 stycznia 1963 r. z Charlesem de
Gaullem. W październiku 1963 r. Adenauer zrezygnował z funkcji
kanclerza Niemiec. Jego następcą został Ludwig Erhard.
Zmarł 19 kwietnia 1967 r. w swoim domu w Rhöndorf.
Opracował:
Robert Janusz Czekański
Powrót
|
