Brzetysław. Ostatni potomek hrabiego Unisława, który
w wieku XV zbuntował się przeciwko czarnym książętom
trzyczaszkowskim. Objął tron w młodym wieku w roku 1699. W
przeciwieństwie do swych ojców, dziadów i prawdziadów,
charakteryzował się słabym charakterem, nad sprawy państwa
przedkładał polowania i uczty na dworze. Nie był tyranem, nie
przyczynił się też jednak do rozwoju państwa, czerpiąc
jedynie z powierzonego mu dziedzictwa.
Nieprzygotowanego księcia zastała w roku 1702 wojna z państwem
trzyczaszkowskim, które odzyskało siły. W ciągu kilkunastu
miesięcy chorągwie trzyczaszkowskie podbiły całe terytorium państwa
Brzetysława, za wyjątkiem Grodziska, który stawiał opór.
Atakujące wojska kanclerza Lazarusa przeciągnęły przez Zatokę
Północną żelazny łańcuch, aby uniemożliwić broniącemu się
miastu uzupełnienie zapasów. Przez cały okres oblężenia
miasto było wielokrotnie szturmowane, a huk artylerii nie umilkł
nawet na jeden dzień. Wreszcie, w Wielkanoc roku 1704 wycieńczony
Grodzisk poddał się najeźdźcy.
Po upadku Grodziska Brzetysław został pojmany przez wojska
trzyczaszkowskie. W geście dobrej woli, został on uwolniony pod
warunkiem, iż nie powróci nigdy na wyspę. Zmarł na emigracji
na dworze księcia solardzkiego, Dominika w Wielkanoc roku 1760.
Nowi władcy przyczynili się do upadku Grodziska. Za wsparcie,
jakiego udzieliło wojskom Brzetysława, miasto pozbawione zostało
samorządu oraz wielu dotychczasowych przywilejów, a na jego
czele postawiony został wojskowy zarządca. Miasto straciło do
roku 1799 ponad 70% swojej populacji, wiele domów zostało
opuszczonych, wielu także nie odbudowano po zniszczeniach, jakich
dokonała artyleria.
Powrót
|
