Lazarus. Urodził się w roku 1642 w licznej rodzinie
kasztelana zamku w Gniewie, Marcusa, jako jego najstarszy syn. Po
śmierci ojca w roku 1667 objął kasztelanię jako najmłodszy w
historii państwa, miał bowiem zaledwie 25 lat. Od samego początku
Lazarus był żądny władzy. Korzystając ze swoich wpływów i
majątku wpędził w długi wojewodę gniewskiego, Zbigniewa z
Gniewu, wykorzystując go do swoich celów.
W zamian za obietnicę umorzenia części długów zobowiązał
Zbigniewa do wpłynięcia na ówczesnego księcia, Leszka
Czerwonego, aby ten powołał Lazarusa na najwyższy urząd w państwie.
Zbigniew z Gniewu dotrzymał obietnicy. Po wielu staraniach i wspólnych
polowaniach, Leszek Czerwony obiecał Zbigniewowi, iż Lazarus
otrzyma wielką pieczęć księstwa. Nastąpiło to w roku 1684.
Rok później, korzystając z upojenia alkoholowego Leszka
Czerwonego, Lazarus podsunął mu do podpisu wyrok, skazujący
Zbigniewa z Gniewu na ścięcie za zdradę państwa. Wyrok został
wykonany natychmiast. W ten sposób Lazarus pozbył się jedynej
osoby, która mogła mu zaszkodzić.
Przez najbliższe lata, dzięki zorganizowanej przez siebie
siatce szpiegów oraz majątkowi podporządkował sobie możnych.
Część z nich popierała Lazarusa ze względu na pieniądze,
jakie byli mu winni, część w obawie o to, aby ich tajemnice nie
ujrzały światła dziennego. Książę Leszek Czerwony stał się
marionetką w rękach kanclerza.
Taki stan rzeczy trwał do roku 1701, kiedy w otoczeniu Leszka
Czerwonego pojawił się jezuita z Furlandii, Bernard de Oeuf.
Przekonał on Leszka, iż powinien on wziąć sprawy państwa w
swoje ręce i odprawić Lazarusa. Leszek zwołał na dzień 1 maja
1701 r. wiec możnych i ogłosił im swoją decyzję. Tego samego
dnia wieczorem został brutalnie zasztyletowany, a władzę przejął
przy wsparciu możnych Lazarus. Bernard de Oeuf został powieszony
na murach zamku trzyczaszkowskiego.
Podczas pierwszego roku swojej władzy Lazarus całkowicie
zreorganizował armię, tworząc z niej nowoczesną maszynę do
walki. Nałożył na ludność specjalne podatki, dzięki czemu był
w stanie wystawić armię liczącą 50.000 żołnierzy, z którą
liczyły się wszystkie okoliczne państwa, najbardziej zaś państwo
Brzetysława, objemujące północną część Sarmacji.
W roku 1702 Lazarus wypowiedział wojnę Brzetysławowi. W ciągu
kilkunastu miesięcy chorągwie trzyczaszkowskie podbiły całe
terytorium państwa Brzetysława, za wyjątkiem Grodziska, który
stawiał opór. Atakujące wojska kanclerza Lazarusa przeciągnęły
przez Zatokę Północną żelazny łańcuch, aby uniemożliwić
broniącemu się miastu uzupełnienie zapasów. Przez cały okres
oblężenia miasto było wielokrotnie szturmowane, a huk artylerii
nie umilkł nawet na jeden dzień. Wreszcie, w Wielkanoc roku 1704
wycieńczony Grodzisk poddał się najeźdźcy.
Brzetysław został pojmany przez wojska trzyczaszkowskie, udał
się następnie na emigrację, zrzekając się tytułu i praw do
niego dla siebie i swoich potomków na rzecz Lazarusa. Kanclerz,
który rządził już całą Sarmacją, postanowił nazwać wyspę
od swego imienia - Lazarią, oraz ogłosił się w asyście
biskupa trzyczaszkowskiego "królem w Lazarii". Miał
wtedy 62 lata.
Lazarus zmarł w wieku 73 lat, pozostawiając po sobie Sarmację
zjednoczoną pod panowaniem jednego państwa. Nie miał potomków,
więc po jego śmierci wojewodowie, chcący za wszelką cenę nie
dopuścić do wojny domowej, postanowili podzielić się władzą.
Każdy z nich pozostał przy swoich dotychczasowych dobrach,
uzyskując także nowe, zdobyte na północy. Postanowili, iż odtąd
monarchę będą wybierać jednomyślnie oni. Pierwszym monarchą
elekcyjnym w państwie trzyczaskowskim został dowódca podczas
oblężenia Grodziska, wojewoda troicki Zenon.
Powrót
|
