Leszek Czerwony. Ostatni książę trzyczaszkowski.
Urodził się w roku 1649 jako jedyny ślubny syn Leszka Słabowitego.
Po buncie hrabiego Unisława w XV wieku rozpoczął się upadek państwa
trzyczaszkowskiego. Wielokrotnie w wieku XVI i XVII dochodziło do
buntów zarówno ze strony chłopów i mieszczan, jak i samej
szlachty. Leszek Czerwony pamiętał jeszcze rokosz Aldusa, który
zmusił jego ojca do wydania przywileju o ograniczeniu powinności
podatkowych szlachty.
Podobnie, jak jego najbliżsi przodkowie, Leszek Czerwony był
władcą słabym, dla którego sprawy państwa zawężały się do
spraw dworu. Znane było jego umiłowanie do pijaństwa, niemal
zawsze jego twarz była czerwona od nadmiernego spożycia
alkoholu, czym zasłużył sobie na swój przydomek. Leszek nie był
także przesadnie bystry, we wszystkich sprawach państwowych
zdawał się na swoich doradców, co ostatecznie przywiodło go do
zguby.
W dziesięć lat po objęciu przez siebie tronu, w roku 1684,
pod namową swego wuja, wojewody gniewskiego, Zbigniewa z Gniewu,
powołał na najwyższy urząd w państwie - kanclerza -
kasztelana gniewskiego, Lazarusa. Lazarus w sposób przebiegły
podporządkował sobie wszystkich wojewodów trzyczaskowskich,
tworząc z Leszka Czerwonego marionetkę w swoich rękach.
W otoczeniu Leszka Czerwonego pojawił się w roku 1701 jezuita
z Furlandii, Bernard de Oeuf. Przekonał on Leszka, iż powinien
on wziąć sprawy państwa w swoje ręce i przepędzić Lazarusa.
Leszek postanowił zwołać na dzień 1 maja 1701 r. wiec możnych
i ogłosić im swoją decyzję. Jak obiecał, tak zrobił. Tego
samego dnia wieczorem został brutalnie zasztyletowany, a władzę
przejął przy wsparciu możnych Lazarus. Bernard de Oeuf został
powieszony na murach zamku trzyczaszkowskiego.
Powrót
|
