Galeria Książęca

Strona główna

Wystawy stałe

Poczet książąt sarmackich

Poczet książąt sarmackich po 2002

„Konie” - grafiki Pandory

Symbole polskich mikronacji

Wolny Klub RP

The Best of Szu

Twarze Sarmatek.

Mundury historyczne KSZ.

Wystawy czasowe

Bez tytułu

Biblioteka

Niccolo Machiavelli — „Książę”

Książę Piotr Mikołaj — „Państwa wirtualne”

Piotr Kościński — „Ucieczka z Cyberii”

Wojciech Lewandowski — „Powstanie Gondorskie”

Odsyłacze

Księstwo Sarmacji

MKiS Sarmacji

Kontakt z Galerią

Poczta elektroniczna

Gadu-Gadu: 2549451

Archiwum

Konkurs Jubileuszowy.

Trizondal.

Wystawa Urodzinowa JKM Piotra Mikołaja

Hrabia Kowalczykowski

Flaga państwowa Księstwa Sarmacji

Rocznica wyzwolenia Auschwitz

Kopalnia Złota.

Re(e)wolucja

Mini przewodnik po typach kobiet.

Wyniki Konkursów

Projekt Koszulki.

Nowe rangi na forum.

Konkurs MDN/KSZ!

Sarmackie Przyciski Reklamowe.

 

Powstanie Gondorskie

28 marca 2003 r.

Rozpoczęcie Powstania Gondorskiego. Pierwsze oddziały patriotów Gondorskich, pod dowództwem kpt. W. Lewandowskiego, popieranego przez Dreamland szturmem wdzierają się do budynku ratusza w Wojciechowie w Sarmacji (godz. 17:40). Zajmują ratusz i aresztują urzędników. Podczas wymiany ognia ginie siedmiu żołnierzy Sarmackich i jeden z powstańców. Stosunek żołnierzy, w ten chłodny wieczór wynosi:

POWSTAŃCY – 2500 ludzi

SARMACJA - 120 ludzi

Oddziały 2 Dywizji Powstańczej, ppor. Urbanka ruszają ok. godz. 22:30, na Trzyczaszkowo.

29 marca 2003 r.

Ok. godz. 6:15 rano dochodzi do potyczki oddziału powstańczego ppor. P. Urbanka z brygadą piechoty Sarmackiej pod dowództwem mjr. D. Koniecznego. Ginie trzech powstańców – grupa Sarmatów wybita doszczętnie. 2 Dyw. Powstańcza kontynuuje swój marsz na Trzyczaszkowo drogą krajową nr 4. O 8:45 Naczelnik Powstania – kpt. Wojciech Lewandowski, wygłasza odezwę do południowej części kraju zamieszkałej przez Gondorczyków. Namawia w niej do kompletnego zniszczenia państwa Sarmackiego. O godz. 13:20 piechota powstańcza, staje pod Trzyczaszkowem. Do miasta ściągają od północy oddziały Obrony Przeciwpiechotnej Sarmacji, celem wzmocnienia obrony miasta. Rozpoczyna się ostrzał. Ginie ok. 15 powstańców. O godz. 16:10 Powstańcy znajdują się na murach miejskich. Ginie 117 Sarmatów. O 18:50, dwudziestu czterech powstańców wkracza do miasta. Dziesięć minut później ten nieliczny oddziałek delfiluje na Rynku przed Naczelnikiem – kpt. Lewandowskim. Baterie Przeciwlotnicze zostają ustawione na resztkach zniszczonych murów. Coraz więcej ludzi z terenów Gondorskich przyłącza się do Powstania i otrzymuje broń wydawaną w punkcie Dowodzenia, w Wojciechowie. Nowopowstały 4 Oddział Powstańczy, rusza pod dowództwem por. A. Dykczaka w stronę miasta Acjo (godz. 23:15).

30 marca 2003 r.

Ochotnicy z 4 Oddz. Powstańczego, fortyfikują się, ok. godz. 9:00 na przedmieściach Acjo, do którego dotarli bez przeszkód. Książe Sarmacji – Piotr Mikołaj, nakazuje wszystkim wojskom Sarmackim przygotować się do obrony Grodziska. Cywile masowo opuszczają miasto. W Wojciechowie i Trzyczaszkowie do więzień trafiają wszyscy urzędnicy Sarmaccy. Ludność cywilna otrzymuje kartki żywnościowe. Christofo – prezydent Baridasu – najbliższego sojusznika Sarmacji, potępia Powstanie i wzywa do złożenia broni. Stawia powstańcom ultimatum – jeśli do godz. 12:30, Powstanie nie skapituluje dobrowolnie, na teren walk wkroczą wojska Baridaskie. Dowództwo Powstania ignoruje ultimatum. 11 Sarmacka Brygada Pancerna, rusza ze swymi czołgami w stronę Acjo. Obrona zgromadzona w mieście liczy ok. 300 osób. W niewoli powstańczej jest już ok. 145 Sarmatów. Jeńcy powstańczy w oddziałach Sarmackich to tylko 14 ludzi. Rozpoczyna się ostrzał Acjo przez artylerię powstańczą. Miasto jednak broni się zaciekle. Do południa widoczne są wielkie straty po obu stronach. O 12:30, wobec wygaśnięcia ultimatum, Siły Baridaskie, przekraczają granicę z Sarmacją, w rejonie Wojciechowa i ruszają na Acjo, walcząc po drodze z oddziałami powstańców. Mimo wszystko miasto broni się zaciekle do późnej nocy. Dopiero o 1:15 na bramach Acjo, wywieszona zostaje biała chorągiew. Acjo pada.

31 marca 2003 r.

Żałośnie uszczuplone Oddziały Powstańcze ruszają w stronę położonego na północy miasta Athos. Powstańców jest już tylko 17. Mimo tego przybywają wciąż posiłki z południa kraju. Pod bramami Athos, o godz. 11:00, z jednej strony skupiają się siły powstańcze chor. J. Hildebrandta, wspomagane przez oddziały por. A. Dykczaka, po drugiej zaś, oddziały Baridasko – Sarmackie, dowodzone wspólnie przez ppłk. K. Szymańskiego. Bohaterska obrona miasta trwa, aż do popołudnia. Mimo wszystko powstańcy nie mogą złamać miasta. Powstańcza Kawaleria Konna, sierż. T. Wasyłyka, rusza w stronę Grodziska – stolicy Sarmacji.

1 kwietnia 2003 r.

O 7:25 pada Athos. Ppłk. Szymański, po podpisaniu kapitulacji, oddaje się do powstańczej niewoli. Triumfalny pochód Manipułu Pancernego, ze zdobytymi w Athos czołgami, rusza na Grodzisk. Na początku przez nikogo nie zatrzymywany, wspierany przez Kawalerię, zostaje częściowo rozbity, ok. 75 km przed Grodziskiem. Do niewoli Sarmackiej dostaje się ok. 20 powstańców. Do akcji wkracza sam kpt. W. Lewandowski, który ze 100 – osobową Pancerną Rezerwą Ochotniczą i 9 czołgami rusza na Grodzisk. O 12:00 staje pod bramami Grodziska, wspierany przez wszystkie siły powstańcze. Rozpoczyna się Bitwa pod Grodziskiem, która przechodzi do historii jako „Krwawa Rzeź Grodziska”. Do wieczora ginie ľ powstańców i połowa Sarmatów. Miasto broni się zaciekle. Dowódca obrony het. M. Łaski sprowadza wciąż nowe siły. Baridas także pomaga. Oblężenie trwa, a ciągle słychać strzały.

2 kwietnia 2003 r.

Trwa oblężenie Grodziska. Wciąż przybywają nowe oddziały Sarmacko – Baridaskie. 1300 żołnierzy Koalicji, walczy przeciw 40 powstańcom, którzy nadal dzielnie nacierają na miasto. Zdobyte przez powstańców bombowce, rozpoczynają ostrzał powietrzny stolicy. Po paru nalotach i bombardowaniach, Grodzisk płonie. Kpt. W. Lewandowski, wydaje decyzję o szturmie. O 15:10 Powstańcy, przedzierają się, z wielkimi stratami przez grad kul. 25 powstańców rozpoczyna walki uliczne. Walki toczą się na każdej ulicy, placu i skwerku. Zza rogów wciąż wypadają kule. Dowódcy – kpt. Lewandowski, ppor. Urbanek, por. Dykczak, chor. Hildebrandt i sierż. Wasyłyk, są bezpieczni w namiocie rozstawionym na zdobytym placu Acja. Książe Piotr Mikołaj wraz z całym rządem znajduje się nadal w pałacu. Wieczorem kpt. Lewandowski, wydaje decyzję ostateczną – wielki szturm na pałac. O 21:00 powstańcy wdzierają się do książęcych ogrodów. Szybko jednak zostają wyparci. O 22:00, 14 powstańców i dowództwo, broni się wyparte pod bramy miasta. Od kuli ginie chor. J. Hildebrandt. Wydaje się, że losy powstania są przesądzone i tu – gdy zwycięstwo było w zasięgu ręki, wszystko upadnie. Dowództwo powstania rozważa myśl o zbiorowym samobójstwie. Gdy Naczelnik Powstania wyciąga pistolet, aby strzelić sobie w skroń, słychać bębny. Oto cudem nadciąga pomoc. 24 Pułk Dreamlandzkiej Artylerii Lotniczej, pod dowództwem płk. F. Plęzsivlzcjiego, przybywał na odsiecz. Zawierał on 2000 ludzi. Była godz. 22:50. Nowy duch wstępuje w powstańców. Dreamland wypowiada wojnę Sarmacji. Szturm znów wdziera się do Grodziska. O 23:00 nadlatują myśliwce bombowe z Dreamlandzkiej Lotniczej Eskadry Specjalnej. Bomby spadają na płonący Grodzisk. O 23:15 od strony Grodziskiego portu, Krążownik Pancerny „S.S. TomBond” rozpoczyna ostrzał floty Sarmackiej. Powstańcy wraz z Dreamlandczykami zajmują północno – zachodnią część miasta. O północy bomba spada na wschodnią pierzeję Pałacu Książęcego. Do godz. 0:30, poddaje się ok. 250 żołnierzy Sarmackich. O 1:15 wojska Dreamlandzkie zajmują wieś Poddębice pod Grodziskiem.

3 kwietnia 2003 r.

O godz. 5:00 rano płoną całe dzielnice Grodziska. Na ul. Wolnego Klubu RP, lej po bombie powstaje na głębokość ok. 20 m. Książe Piotr Mikołaj odrzuca propozycję kapitulacji. O 6:30 Krążownik „TomBond” niszczy ostatni statek floty Sarmackiej i wypuszcza desant na port, położony nad morzem, przy północnym krańcu miasta. Marynarze ruszają na pałac od drugiej strony. O 7:15 desant lotniczy wypuszczają też bombowce. Komandosi Dreamlandzcy ruszają lądują na dachu Ministerstwa Dziedzictwa Narodowego. O 8:20 gen. Plęzsivlzcji i kpt. Lewandowski podejmują decyzję ataku na pałac. O 8:45, 1,5 tysiąca żołnierzy Dreamlandzko – powstańczych, tratuje obronę i wraz z komandosami i marynarzami wdziera się do pałacu. Trwają w tym czasie walki miejskie. Pałac zostaje opanowany w krótkim czasie. O 9:15, na dach budynku wkraczają por. A. Dykczak i mjr. Ł. Pietrarczuk. Zdejmują z masztu flagę Sarmacji i wśród wiwatów żołnierzy i powstańców, przedzierają ją na pół i zrzucają ją na ziemię. W chwilę później na maszcie wywieszona zostaje flaga Królestwa Dreamlandu z białym kwiatem na niebieskim tle, a obok niej na samym szczycie, dumnie powiewa flaga Gondorczyków ze srebrnym koniem na czerwonym tle. Na plac przed Pałacem wjeżdżają Dreamlandzkie czołgi. W chwilę później aresztowany zostaje, książe Piotr Mikołaj, a wraz z nim członkowie rządu Sarmacji. Po odbytym naprędce sądzie polowym wszyscy zostają skazani na śmierć i rozstrzelani. Po delfiladzie wojskowej ulicami zniszczonego Grodziska, rozpoczyna się proces przywracania porządku i szacowania strat. Oznacza to koniec Powstania Gondorskiego, które zakończyło się zwycięsko. Straty powstańców i Dreamlandczyków wynoszą 317 ludzi, a straty Baridasko – Sarmackie 1142 ludzi. Jeszcze tego wieczora w odezwie do narodu, kpt. W. Lewandowski stwierdza „Państwo Sarmackie i jego rząd faktycznie przestały istnieć jako jednostka międzynarodowa. Księstwo Sarmacji traci niepodległość po nieudolnych totalitarnych rządach Piotra Mikołaja.” Wieczorem – o godz. 20:20 podpisany zostaje akt niepodległości Królestwa Gondoru. O 21:00 wraca z wygnania Magda Hasse – kontrowersyjna dziennikarka, skazana na banicję przed paroma miesiącami. Gondor nawiązuje kontakty dyplomatyczne z Dreamlandem. Zmienia się nazwy miast. Stolica pozostaje w Grodzisku, przemianowanym na Minas Tirith. Poddębice nazywają się teraz Emyn Arnen, Athos – Pinnath Gellinn, Acjo – An Falas, Trzyczaszkowo – Dor-En-Emil, a Wojciechów – Ered Nimrais.

Wojciech Lewandowski, 28 marca 2003 r.

Powrót